Mariann Fisher-Boel o polityce rolnej UE


Najbardziej frustruje mnie to, że byliśmy niezdolni do zakończenia negocjacji Rundy z Doha podczas rozmów dotyczących światowego handlu. I to nie stało się z winy UE, która wiodła prym przy negocjacyjnym stole, składając bardzo śmiałe propozycje dotyczące rolnictwa.

Wciąż uważam, że to porozumienie może, a nawet musi być osiągnięte, ale teraz to zadanie stoi przed moim następcą - stwierdza ustępująca Komisarz Rolnistwa UE.

Z Mariann Fisher-Boel – ustępującą Komisarz ds. Rolnictwa UE – rozmawia Magdalena Sojka.

Pani Komisarz, co uznaje Pani za swój największy sukces w pracy na stanowisku Komisarza ds. Rolnictwa? Z jakim największym wyzwaniem musiała się Pani zmierzyć w czasie kadencji?
– Uważam, że udało nam się urynkowić unijne rolnictwo i zmodernizować Wspólną Politykę Rolną tak, aby mogła się zmierzyć z nowymi wyzwaniami, takimi jak np. zmiany klimatyczne, które pojawiają się przed nami. Jestem bardzo dumna z reform unijnego rynku cukru, wina, sektora owocowo-warzywnego oraz postępów polityki rozwoju obszarów wiejskich i przeglądu WPR. Największym wyzwaniem było znalezienie kompromisu w tych wielkich reformach – kompromisu wśród wielu różnych punktów widzenia. Fakt, że nam się udało jest dowodem znakomitej atmosfery pracy w Radzie Ministrów Rolnictwa.
Jak ocenia Pani polityki rolne poszczególnych członków UE? Jakie jest Pani zdanie na temat prowadzonej przez Polskę polityki w tym zakresie?
– Państwa członkowskie UE pracują na bazie reguł wyznaczonych przez Wspólną Politykę Rolną. Polityka ta ma oczywiście wystarczającą elastyczność by brać także pod uwagę zróżnicowane warunki klimatyczne, tradycję i strukturę gospodarstw rolnych w różnych częściach UE.  Każdy kraj prowadzi swoją politykę gospodarczą tak, jak mu to odpowiada. Bierze pod uwagę warunki, w jakich WPR przyczynia się do wspierania sektora rolnego.  Polska dobrze dopasowała się do założeń WPR i dobrze użyła dostępnych narzędzi, a w szczególności tych, które miały służyć restrukturyzacji gospodarstw.
Czy są jakieś kwestie, które wypadły gorzej w czasie Pani pracy na stanowisku komisarza?
– Najbardziej frustruje mnie to, że byliśmy niezdolni do zakończenia negocjacji Rundy z Doha podczas rozmów dotyczących światowego handlu. I to nie stało się z winy UE, która wiodła prym przy negocjacyjnym stole, składając bardzo śmiałe propozycje dotyczące rolnictwa. Wciąż uważam, że to porozumienie może, a nawet musi być osiągnięte, ale teraz to zadanie stoi przed moim następcą.
Z jakimi najważniejszymi problemami – Pani zdaniem – będzie musiał zmierzyć się nowy Komisarz ds. Rolnictwa?
– Nowy komisarz ma przed sobą bardzo wymagający okres. Będzie musiał wynegocjować kolejną reformę WPR na okres po 2013 roku. To oczywiście będzie stanowiło część szerszej dyskusji o przyszłości budżetu EU.
Jak, Pani zdaniem, może wyglądać przyszłość Wspólnej Polityki Rolnej?
– Chciałabym aby pozostały dopłaty bezpośrednie, ale muszą one być o wiele lepiej ukierunkowane. Ponadto musimy skończyć z płatnościami wynikającymi ze względów historycznych. Myślę, że Polityka Rozwoju Obszarów Wiejskich powinna pełnić większą rolę w przyszłości, skoro jako cel zakładamy promocję „zielonego wzrostu” na obszarach wiejskich. Oczywiście, potrzebujemy pewnych zabezpieczeń na czas kryzysu. Jednak powinien to być prawdziwy system zabezpieczeń, a nie ustalania cen. WPR pełniła centralną rolę w rozwoju UE i musi być nadal wspólną polityką w przyszłości.
Czy Pani zdaniem unijny protekcjonizm jest uzasadniony, zwłaszcza teraz w czasie globalnego kryzysu?
– Nie zgadzam się z Pani sugestią, że Unia jest protekcjonistyczna. Nasz rynek jest teraz bardziej otwarty niż kiedykolwiek wcześniej, co więcej proponujemy, by otwierać go jeszcze szerzej jako część globalnego układu WTO.

(źródło AgroTrendy, styczeń 2010)